ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑ

Ο τρόπος προσέγγισης σε ένα συγκεκριμένο θέμα δεν είναι πάντα ο ίδιος. Έτσι στο χώρο της τέχνης υπάρχει ο δόκιμος όρος "Σχολή".  Στην αγιογραφία υπάρχουν δύο βασικές σχολές. Προτού προχωρήσουμε στην παρουσίαση τους, παρακαλώ διαλέξτε την εικόνα που σας αρέσει.. Γράψτε στα σχόλια την επιλογή σας (Α ή Β) Α _____________________________ Β ______________________

  Υπάρχουν δημιουργίες που ξεχωρίζουν όχι τόσο για την καλλιτεχνική τους αρτιότητα αλλά για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκαν... Το πρόσωπο της εικόνας αυτής  είναι η αρχική μου προσπάθεια μετά από μία πολύ δύσκολη κατάσταση για μένα. Θα μπορούσα, επιμένοντας, να δημιουργήσω ένα αρτιότερο πρόσωπο. Προτίμησα όμως να αποτυπωθεί αυτή η προσπάθεια ώστε να μου υπενθυμίζει στο μέλλον την δύναμη της θέλησης που κρύβει ο καθένας μας μέσα του.

  Στην Θήβα στο ναό του Αγίου Γεωργίου του μικρού βρέθηκε ένα Ιωνικό κιονόκρανο , πρωτοβυζαντινής περιόδου, του οποίου το επίθεμα κοσμείται από ένα μεταλλικό σταυρό καθώς και με φυτικό διάκοσμο και από τις δύο πλευρές. Ως γνωστόν το Ιωνικό κιονόκρανο είναι δημιούργημα της αρχαίας ελληνικής γλυπτικής, Υιοθετήθηκε όμως από τους Βυζαντινούς για τις αισθητικές και αρχιτεκτονικές ανάγκες της εποχής τους Αυτό είναι ένα ακόμη παράδειγμα του Χριστιανικού συγκρητισμού ( Δες μια παλαιότερη ανάρτηση) Πηγή https://www.medievalroutes.gr/el/sylloges/antikeim

  Στην εξέλιξη της κοινωνικής μας ζωής παρατηρούμε ότι υπάρχει μια συνέχεια. Τίποτα δηλαδή δεν παρουσιάζεται αυτόνομο. πχ στις εικόνες παρατηρούμε ότι τα ρούχα των αγίων μας ,όπως και του Κυρίου είναι σαν αυτά των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων . Έτσι οι πρώτοι χριστιανοί της Αιγύπτου δεν έμειναν ανεπηρέαστοι  από το κοινωνικό περίγυρο τους. Η χριστιανική θρησκεία διαδόθηκε  σύντομα και κατά κανόνα στην αρχή αντιμετωπιζόταν με αρκετή ανοχή , έστω και αν το κτίσιμο εκκλησιών δεν ήταν δυνατόν στους δύο πρώτους αιώνες. Αργότερα ακολούθησαν οι διωγμοί σημαντικότεροι ήταν του Δέκιου στα μέσα του 3ου αιώνα και του Διοκλητιανού μετά το 284..Στά μέσα του 4ου αιώνα είχε ήδη αναγνωρισθεί επίσημη κρατική θρησκεία της Ρωμαίικής Αυτοκρατορίας. Η ανάμιξη και η σύντηξη διαφορετικών πεποιθήσεων και συνηθειών ήταν ένα από τα γνωρίσματα της Χριστιανικής κοινότητας της Αιγύπτου. Εξακολουθούσε η πρακτική της ταρίχευσης .Οι πρόσφατα προσηλυτισμένοι στον χριστιανισμό εξακολουθούσαν να ταριχεύουν κα...

  Τα προτρέτα φαγιούμ ήταν προσωπογραφίες τις οποίες φιλοτέχνησαν Έλληνες ζωγράφοι από τον 1ο έως τον 3ο αιώνα της ύστερης ελληνιστικής παράδοσης. Πήραν την ονομασία τους από την πόλη Φαγιούμ της Αιγύπτου στην οποία ανακαλύφθηκαν τα περισσότερα από αυτά και αποτελούν τον συνδετικό κρίκο μεταξύ της Αρχαίας Ελληνικής και Βυζαντινής τέχνης. Τα πορτρέτα Φαγιούμ ήταν προορισμένα για ταφική χρήση. Κάποια από αυτά ζωγραφίζονταν μετά τον θάνατο κάποιου , ενώ τα περισσότερα ήταν ζωγραφισμένα από πριν και έμεναν κρεμασμένα στο΄ σπίτι μέχρι την στιγμή που θα χρειαζόταν να τοποθετηθούν στην μούμια. Οι ζωγράφοι τα επεξεργαζόταν είτε με την τεχνική της εγκαυστικής είτε με την τεχνική της αυγοτέμπερας. Όταν για διάφορους λόγους (θρησκευτικούς , πολιτικούς) οι μετακινήσεις των πληθυσμών ήταν αναγκαστικές ,τότε δεν είχαν την δυνατότητα να μεταφέρουν τις μούμιες μαζί τους και αποκολλούσαν και έπαιρναν μαζί τους τα ταφικά πορτρέτα . Αυτή η κίνηση ήταν η απαρχή της δημιουργίας των ...

  Στη δεκαετία του 1880 πλήθος από πανέμορφα πορτρέτα εμφανίσθηκαν στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η προέλευση τους προέρχονταν από το Φαγιούμ, μία περιοχή της Αιγύπτου. Από αυτά ένα μεγάλο μέρος βρισκόταν στα χέρια του αυστριακού εμπόρου έργων τέχνης και αρχαιοτήτων Theodor Graf, ενώ περισσότερα στοιχεία είναι εκείνα που έφερε στο φως ο αρχαιολόγος W.M.Flinders Petrie. Το Φαγιούμ είναι μια πλούσια σε βλάστηση κοιλάδα, 60 χιλιόμετρα νότια από από το Κάιρο, στην δυτική όχθη του Νείλου, όπου Έλληνες και εξελληνισμένοι κάτοικοι της περιοχής έθαβαν τους νεκρούς τους.  Τους τρείς πρώτους αιώνες μ,Χ, όχι μόνο στο Φαγιούμ αλλά και σε άλλες περιοχές της ρωμαίικής  Αιγύπτου. , οι νεκροί ταριχεύονταν, και στις μούμιες τους, στο ύψος του προσώπου, προστίθενταν προσωπογραφίες, ζωγραφισμένες σε ξύλο ή στο πανί του σάβανου.  Ο εικονιζόμενος ή  η εικονιζόμενη έπρεπε να είναι όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστική διότι αυτό ανταποκρίνονταν έμμεσα στην πεποίθηση των αρχαίων Αιγ...