Λίγα(;) λόγια για την σχέση μου με την αγιογραφία

 

Το να ασχοληθώ με την Αγιογραφία ήταν κάτι που δεν το περίμενα. Από μικρός, βέβαια, ήμουν στον χώρο της εκκλησίας και η εξοικείωσή μου με τις εικόνες ήταν δεδομένη. Μου άρεσε που τις κοιτούσα, με τραβούσαν τα χρώματα, τα σχήματα, μα περισσότερο οι συμβολισμοί. Τι να συμβολίζει άραγε το φωτοστέφανο; Έχετε δει πολλούς ανθρώπους να περπατούν και γύρω από το κεφάλι τους να υπάρχει φως ; Μα και ο ΄Αγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος! Τι παράξενη εικόνα για τα παιδικά μου μάτια! Στο κάτω μέρος της εικόνας το κεφάλι του κομμένο, αλλά στην κύρια απεικόνισή του ολόσωμος! Το άλλο πάλι; Έχετε δει κοπέλα με τρία χέρια; (η Παναγία η Τριχερούσα).

Όλα αυτά ήταν ένα μυστήριο για το παιδικό μυαλό, μα συγχρόνως μου προκαλούσαν και ένα δέος προς τους Αγίους, τότε τους θεωρούσα κάτι σαν… supermen, πολύ αργότερα κατάλαβα ότι και αυτοί άνθρωποι ήσαν.

Πέρασαν τα χρόνια και κάποια στιγμή οι συνθήκες μου επέτρεψαν να ασχοληθώ με την Αγιογραφία. Είναι η αγαπημένη μου ενασχόληση. Όποτε υπάρχει ελεύθερος χρόνος, ο Παναγιώτης παίρνει τα χρώματα και χάνεται στον κόσμο τους. Δεν είναι λίγες οι φορές που προσπαθώ ξανά και ξανά να ταιριάξω τα χρώματα, τα χαρακτηριστικά που θέλω και δεν με πειράζει αν πρέπει να ξεκινήσω πάλι απο την αρχή γιατί κάτι δεν πήγε καλά. Άλλωστε η Αγιογραφία δεν απευθύνεται σ΄ αυτούς που είναι τέλειοι, αλλά σ’ εκείνους που θέλουν να κάνουν ό,τι καλύτερο για τα τιμώμενα πρόσωπα (τον Κύριο ,την Παναγία και τους Αγίους). Η παραδοσιακή Αγιογραφία δεν είναι ελεύθερη ζωγραφική, υπάρχουν κανόνες που πρέπει να ακολουθήσεις. Το πρόσωπο του Χριστού, της Παναγίας ,των Αγίων είναι συγκεκριμένα. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου δεν είναι πάντοτε “φυσιολογικά”. Το φως δεν είναι εξωτερικό, αλλά πηγάζει από τον «εσωτερικό κόσμο» του εικονιζόμενου. Όλα αυτά παραπέμπουν περισσότερο σε ένα συμβολικό, παρά φυσικό, κόσμο. Η εικόνα δηλαδή είναι κάτι περισσότερο από μια φυσική απεικόνιση.

Ακόμη, η προετοιμασία του ξύλου στην παραδοσιακή Αγιογραφία γίνεται όπως παλιά (με κουνελόκολλα κλπ). Ακολουθώ τον παραδοσιακό τρόπο κατασκευής των εικόνων, γιατί αυτή η τεχνική κρατά εδώ και πάρα πολλά  χρόνια και δεν είναι σωστό να ξεχαστεί. Η τεχνοτροπία αυτή ξεκίνησε από τους αρχαίους Έλληνες, μετά διαδόθηκε στους Αιγύπτιους και από αυτούς στους Βυζαντινούς.

Αυτό που προσπαθώ και επιδιώκω κατά τη διάρκεια της εργασίας μου είναι να αποδίδω τον απαιτούμενο σεβασμό προς το απεικονιζόμενο πρόσωπο, αλλά αυτό που κυρίως επιζητώ είναι οι εικόνες μου να προκαλούν, σε αυτούς που πιστεύουν, αίσθημα παρηγοριάς και παρότρυνση προσευχής.